ไมโครชิปเป็นวิธีระบุตัวสัตว์ที่ถาวรที่สุด แต่มีขั้นตอนที่ถูกลืมบ่อยจนทำให้มันไร้ประโยชน์
ชิปทำงานยังไง
ชิปขนาดเท่าเมล็ดข้าวสารฝังใต้ผิวหนังบริเวณระหว่างสะบัก ไม่มีแบตเตอรี่ ไม่ส่งสัญญาณ ไม่ใช่ GPS และติดตามตำแหน่งไม่ได้
เมื่อมีคนเก็บสัตว์ได้และพาไปที่คลินิกหรือศูนย์พักพิง เจ้าหน้าที่จะใช้เครื่องอ่านสแกนหาหมายเลข แล้วนำหมายเลขไปค้นในฐานข้อมูลเพื่อหาเจ้าของ
ขั้นตอนที่คนลืม
การฝังชิปไม่เท่ากับการลงทะเบียน ชิปที่ฝังแล้วแต่ไม่เคยลงทะเบียนจะสแกนได้หมายเลขแต่ค้นหาเจ้าของไม่เจอ
หลังฝังชิปให้ถามคลินิกว่าลงทะเบียนให้แล้วหรือยัง และในฐานข้อมูลไหน แล้วเก็บหลักฐานไว้
อัปเดตทุกครั้งที่เปลี่ยน
- เปลี่ยนเบอร์โทร
- ย้ายบ้าน
- เปลี่ยนเจ้าของ
- เปลี่ยนอีเมล
นี่คือสาเหตุที่พบบ่อยที่สุดที่ทำให้สัตว์ที่มีชิปกลับบ้านไม่ได้
ตรวจสอบเป็นระยะ
ปีละครั้งตอนไปตรวจสุขภาพ ขอให้สแกนดูว่าชิปยังอ่านได้และยังอยู่ตำแหน่งเดิม ชิปเคลื่อนที่ได้เล็กน้อยแม้จะพบไม่บ่อย
ป้ายชื่อยังจำเป็น
ชิปต้องพึ่งคนที่มีเครื่องอ่าน แต่ป้ายชื่อที่ปลอกคอ เพื่อนบ้านอ่านได้ทันทีและโทรหาเราได้เลย ใช้ทั้งสองอย่างคู่กัน
สำหรับแมว ใช้ปลอกคอที่มีตัวล็อกนิรภัยซึ่งหลุดเองได้เมื่อไปเกี่ยวอะไรเข้า
ถ้าเก็บสัตว์ที่หลงทางได้
พาไปสแกนชิปที่คลินิกใกล้บ้าน หลายตัวเป็นสัตว์ที่มีเจ้าของกำลังตามหาอยู่
ถ้าจำไม่ได้ว่าเคยลงทะเบียนหรือยัง ให้ถือว่ายัง แล้วตรวจสอบให้แน่ใจ ใช้เวลาไม่กี่นาทีแต่สร้างความต่างได้ทั้งชีวิต
