ความผูกพันกับสัตว์เลี้ยงเป็นความสัมพันธ์จริง การสูญเสียจึงเป็นความเศร้าจริง แม้คนรอบตัวบางคนจะไม่เข้าใจ
ความรู้สึกที่มักเกิดขึ้น
- ความรู้สึกผิด ว่าน่าจะสังเกตเห็นเร็วกว่านี้ หรือน่าจะตัดสินใจต่างออกไป เป็นความรู้สึกที่พบเกือบทุกคน
- ความว่างเปล่าจากกิจวัตรที่หายไป การให้อาหาร การเดิน การทักทายตอนกลับบ้าน
- ความโกรธ ทั้งกับตัวเองและกับสถานการณ์
- ความโล่งใจ ถ้าเขาทรมานมานาน ซึ่งเป็นความรู้สึกที่ปกติและไม่ได้แปลว่าเรารักน้อยลง
ไม่มีลำดับหรือระยะเวลาที่ถูกต้อง
กับเด็ก
- พูดตรง ๆ ใช้คำว่าตายแทนคำอ้อม ๆ อย่าง "หลับไปแล้ว" ซึ่งอาจทำให้เด็กกลัวการนอน
- ให้เด็กได้ถามและได้แสดงความรู้สึก
- ให้มีส่วนร่วมในการอำลาถ้าเขาต้องการ
- อย่ารีบหาตัวใหม่มาแทนทันที เพราะอาจสอนว่าความสัมพันธ์ทดแทนกันได้
กับสัตว์ตัวอื่นในบ้าน
พวกเขารับรู้การเปลี่ยนแปลงและอาจมีพฤติกรรมเปลี่ยนไปหลายสัปดาห์ รักษากิจวัตรเดิมไว้และให้เวลาปรับตัวก่อนจะรับตัวใหม่
สิ่งที่ช่วยได้
- คุยกับคนที่เข้าใจ ไม่ใช่คนที่บอกว่า "ก็แค่สัตว์"
- ทำอะไรสักอย่างเพื่อระลึกถึง เก็บรูป ทำอัลบั้ม หรือปลูกต้นไม้
- ให้เวลาตัวเอง ไม่ต้องรีบกลับมาเป็นปกติ
- ถ้าความเศร้ากระทบการใช้ชีวิตนานเกินไป การคุยกับผู้เชี่ยวชาญเป็นเรื่องที่ทำได้และควรทำ
เมื่อไหร่ควรรับตัวใหม่
ไม่มีคำตอบที่ถูก บางคนพร้อมเร็ว บางคนใช้เวลาเป็นปี การรับตัวใหม่ไม่ใช่การแทนที่ตัวเก่า และการยังไม่พร้อมก็ไม่ใช่ความผิด
การที่เราเศร้ามากขนาดนี้ เป็นเครื่องยืนยันว่าความสัมพันธ์นั้นมีความหมายจริง ๆ