อาหารดิบเป็นเรื่องที่ถกเถียงกันมาก สิ่งที่ควรพิจารณาคือความเสี่ยงที่จัดการได้และจัดการไม่ได้
ความเสี่ยงหลัก
- เชื้อก่อโรคในเนื้อดิบ เช่นซัลโมเนลลา ซึ่งติดคนในบ้านได้ผ่านชามและอุจจาระ
- สารอาหารไม่สมดุล โดยเฉพาะแคลเซียมกับฟอสฟอรัส ซึ่งกระทบกระดูกของสุนัขที่กำลังโต
- กระดูกชิ้นเล็ก ที่ทิ่มทะลุหรืออุดตันทางเดินอาหาร
กลุ่มที่ไม่ควรให้
บ้านที่มีเด็กเล็ก ผู้สูงอายุ หรือคนที่ภูมิคุ้มกันต่ำ ไม่ควรใช้อาหารดิบ เพราะความเสี่ยงไม่ได้อยู่ที่สุนัขอย่างเดียว สุนัขที่มีโรคประจำตัวหรือตับไตไม่ดีก็เช่นกัน
ถ้าตัดสินใจจะให้
- ใช้สูตรที่นักโภชนาการสัตว์คำนวณให้ ไม่ใช่สูตรจากอินเทอร์เน็ต
- แยกเขียงและภาชนะจากของคนโดยเด็ดขาด
- ล้างมือทุกครั้งหลังเตรียมและหลังเก็บอุจจาระ
- เก็บในช่องแช่แข็งและละลายในตู้เย็น ไม่ใช่วางทิ้งไว้
บอกคลินิกด้วย
แจ้งสัตวแพทย์เสมอว่าให้อาหารดิบ มีผลกับการแปลผลตรวจและการเลือกยาบางชนิด
ถ้าเป้าหมายคืออยากให้กินของสด การเพิ่มอาหารเปียกคุณภาพดีหรือปรุงสุกตามสูตรที่คำนวณแล้ว ได้ผลใกล้เคียงโดยไม่ต้องรับความเสี่ยงนี้