ความวิตกกังวลเมื่ออยู่คนเดียวป้องกันง่ายกว่ารักษามาก และช่วงที่ป้องกันได้ดีที่สุดคือตอนยังเล็ก
เริ่มตั้งแต่วันแรก
อย่าอยู่ด้วยตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงในสัปดาห์แรกแล้วหายไปทั้งวันในสัปดาห์ที่สอง ให้มีช่วงที่อยู่คนเดียวสั้น ๆ ตั้งแต่ต้น
ฝึกทีละนาที
- ให้อยู่ในที่ของตัวเองพร้อมของเคี้ยว แล้วเดินออกไปห้องข้าง ๆ สิบวินาที
- กลับมาโดยไม่ทักทายเอิกเกริก
- ค่อย ๆ เพิ่มเป็นสามสิบวินาที หนึ่งนาที ห้านาที ตามที่ทำได้โดยไม่ร้อง
กลับเข้าไปตอนที่เงียบ ไม่ใช่ตอนที่ร้อง ไม่งั้นจะสอนว่าการร้องเรียกคนกลับมาได้
ทำให้การจากไปไม่ใช่เรื่องใหญ่
เก็บกุญแจ ใส่รองเท้า แล้วนั่งลงเฉย ๆ ทำสลับไปมาจนสัญญาณเหล่านี้ไม่ได้แปลว่ากำลังจะถูกทิ้ง
ให้มีอะไรทำ
ของเล่นยัดอาหารที่ต้องใช้เวลาแกะ ทำให้ช่วงแรกของการอยู่คนเดียวกลายเป็นเรื่องดี
สัญญาณที่ต้องขอความช่วยเหลือ
หอนไม่หยุด ทำลายข้าวของตรงประตู ขับถ่ายทั้งที่ฝึกได้แล้ว หรือน้ำลายไหลมากผิดปกติ กลุ่มนี้ควรปรึกษาสัตวแพทย์ ไม่ใช่ฝึกหนักขึ้น
อัดวิดีโอไว้ดูว่าเกิดอะไรขึ้นตอนไม่มีคน หลายบ้านพบว่าสงบดีหลังผ่านไปห้านาทีแรก ซึ่งเปลี่ยนวิธีฝึกไปเลย