หมาที่ไม่เคยถูกฝึกให้อยู่คนเดียวอาจเกิดความวิตกกังวลจริง ซึ่งต่างจากความเบื่อและต้องการการจัดการที่ต่างกัน
ฝึกทีละขั้น
- ให้เขาอยู่คนละห้องกับเราขณะที่เรายังอยู่ในบ้าน เริ่มจากไม่กี่วินาที
- ออกจากบ้านแล้วกลับเข้ามาทันที
- เพิ่มเวลาทีละนิด หนึ่งนาที ห้านาที สิบห้านาที
- อย่าเพิ่มเวลาเร็วเกินไปจนเขาเริ่มร้อง
อย่าทำให้การไปและการกลับเป็นเรื่องใหญ่ อย่าลาอย่างซาบซึ้งก่อนออก และอย่าทักทายแรงตอนกลับ ให้เป็นเรื่องธรรมดา
เตรียมก่อนออก
- พาไปเดินหรือเล่นให้เหนื่อยก่อน
- ให้ของเล่นให้อาหารที่ใช้เวลานาน ให้เฉพาะตอนเราไม่อยู่ จะได้กลายเป็นของดีที่ผูกกับการอยู่คนเดียว
- เปิดเสียงเบา ๆ ไว้
- ให้มีที่นอนที่เขาชอบ
แยกความเบื่อจากความวิตกกังวล
ความเบื่อ มักเป็นการกัดของกระจายและเห่าเป็นช่วง ๆ แก้ได้ด้วยการออกกำลังและของเล่นที่ใช้สมอง
ความวิตกกังวลจากการแยกจาก มักเริ่มทันทีที่เราออกไป มีการทำลายที่ประตูหรือหน้าต่าง น้ำลายไหลมาก ขับถ่ายในบ้านทั้งที่ฝึกแล้ว และหอนต่อเนื่อง
กลุ่มหลังต้องการการจัดการเฉพาะ ควรปรึกษาสัตวแพทย์หรือผู้เชี่ยวชาญด้านพฤติกรรม การดุหรือปล่อยให้ร้องจนเลิกไม่ได้ผลและมักทำให้แย่ลง
ถ่ายวิดีโอไว้
ตั้งกล้องดูว่าเกิดอะไรขึ้นจริงระหว่างที่เราไม่อยู่ เป็นข้อมูลที่มีค่าที่สุดสำหรับการวินิจฉัย
ระยะเวลาสูงสุดที่ควรทิ้งหมาโตไว้ลำพังคือราวสี่ถึงหกชั่วโมง ลูกหมาสั้นกว่านั้นมาก